(21) Vrijdag 30 augustus

Het regent, en het heeft geregend. Dat hadden we samen niet verwacht. Het wasrek met handdoeken hadden we nog buitenstaan, die zullen wel niet droog zijn…… Ik loop door de miezerregen naar de douche, regen, dat is al weer even geleden. Ontbijten doen we nu nog niet. Het is nu wel even droog maar er staat nog een klusje te wachten. Ik haal de laatste spullen uit de auto en ook al de zware hardstenen dorpels. Ik verdeel het gewicht meer naar het midden van de auto. Tjonge, tjonge wat zijn stukken zwaar. Het zijn stukken steen van een dikke meter lang, ik denk dat ze 5 cm dik zijn en 20 cm breed!! De natte tent en al de andere spullen krijgen we weer op hun eigen plekjes. Om half elf staan we bij de slagboom om weer weg te rijden. Op weg naar de Hollandse Rading. We krijgen de borg van de slagboomsleutel terug, én 60cent. De zestig cent krijgen we terug omdat we weinig elektra hebben verbruikt. Niet te geloven dat elke kampeerplek óók nog een eigen elektrameter heeft. Wij vonden het al bijzonder dat we een eigen wificode, water aftappunt en een vuil waterafvoer hadden. Voor de zekerheid kijk ik bij een benzinestation even de bandespanning van de banden na. Het totale gewicht is toch wel hoog, laat ik maar het zekere voor het onzekere nemen.

De route is saai, rechte wegen, weinig te zien. We zijn op weg naar een natuurkampeerterrein. Deze camping stond bij ons al een tijdje op een lijstje van “daar willen we een keer kamperen”  Onderweg drinken we op een parkeerplaats een kopje koffie, Margré regelt bij een benzinestation nog wat lekkers erbij. Jammer dat het doosje met de aardbeien uit de auto, op zijn kop op de grond viel….. helemaal leeg, nondejeu…  

De camping Fazantenhof licht midden in de bossen, en precies op de scheidingslijn van de provincies Noord-Holland en Utrecht. Als we vlakbij zijn herinner ik het weer. We hebben hier wél al een keer gestaan, zeg ik. ?? Wanneer dan, zegt Margré. Dat is toch zo toevallig dat wij hier de laatste keer hebben gekampeerd met onze oude Eriba caravan. En wat is er dan zo toevallig?  Nou op deze camping hebben we óók voor het eerst bij een Aart-Kok vouwwagen binnengekeken. Deze vouwwagen stond toen naast ons, we waren gelijk verliefd. En nu staan we er dus weer, maar nu met onze eigen Aart-Kok vouwwagen. Grappig;-)

De plek die we aangewezen krijgen is prima, ruim, schaduw en gemakkelijk te bereiken. Een uur later staat ons huisje er weer, we hebben niet gehaast, niet gestrest maar rustig aan opgebouwd. De temperatuur leent zich er ook niet voor om heel erg te haasten en/of stressen. Het is braai heet, de tent zal wel snel droog zijn. 1 Deel van de tent zetten we er maar aan, morgenochtend zijn we al weer vroeg weg en mogelijk laat thuis. Een hapje en een drankje doen we na het opbouwen, en in de schaduw. Terwijl we hier rustig zitten komt de ene naar de andere tent, caravan en tenten voor ons en om ons heen. Het is een grote groep vrienden (met allemaal kinderen). Dit is wél even anders dan de vorige camping….Adults only…hahaha.

Ik wilde in eerste instantie nog een stuk wandelen, maar nee, deze keer niet. Ik geef toe aan de vermoeidheid, we blijven hier. We hebben nog veel te regelen. Morgenmiddag hebben we een groot feest bij mijn zus en zwager, dit feest begint om 4uur. Voor die tijd willen we nog naar de moeder van Margré, een cadeau kopen voor de zus van Margré. Een verrassing lunch regelen. Én we moeten vanavond nog iets eten, druk druk. Margré regelt het avondeten en de warme broodjes voor morgen en overmorgen ochtend. De avond maaltijd haalt ze op bij “Ome Jan”, dit is een maaltijd service op de camping. Bij een foodtruck op de camping bestel je online, en even later haal je het op. Lekker en gemakkelijk. Ook de broodjes bestelt Margré online, die halen we morgenochtend om acht uur op. De maaltijd is echt lekker, Ome Jan blijkt de eigenaar van de camping te zijn, maar hij is ook een kok. Deze twee eigenschappen heeft hij mooi kunnen combineren.

De verdere avond doen we niet meer zo veel. Ee beetje schrijven en een beetje praten. Praten doen we vooral over wat er de volgende dag allemaal gaat gebeuren. De verrassing lunch is al snel geregeld. Maar het feestje bij mijn zus en zwager geeft toch wel wat hoofdbrekers. Zoals bij iedereen zijn er familieperikelen, en dat is ook bij ons. Je gaat op feestjes mensen zien waar je wel, of juist niets mee hebt. Hoe ga je daar mee om? Altijd een hoofdbreker, altijd dillema’s. We hebben over deze hoofdbrekers en dillema’s de gehele avond gesproken, en hebben hierdoor verschillende plannen bedacht. Nou hopen dat alles loopt zoals wij het bedacht hebben. Je kunt natuurlijk alleen maar voor jezelf iets regelen.. Als de kinderen voor ons al lang al slapen, doven wij ook de lampen. Truste.